Herkenning
De bastaardkikker (Pelophylax kl. esculentus) — beter bekend als 'groene kikker' — is een middelgrote felgroen tot bruingroen gemarmerde kikker met donkere stippen en gele of bruine huidvlekken op de zijden. Een opvallende rugstreep loopt vaak van neus tot achter. Mannetjes hebben twee opzwellende kwaakblazen aan de mondhoeken die in juni–juli volle dag- én avond luid worden gebruikt.
Ecologische waarde
De bastaardkikker is een hybride tussen poelkikker (Pelophylax lessonae) en meerkikker (P. ridibundus) — een uniek geval onder Europese gewervelden. Belangrijke regulator van muggen, vliegen en libellen. Beschermd onder Wet natuurbescherming. Aanwezigheid wijst op een goed-functionerende waterhabitat.
Leefwijze
Volwassen kikkers verschijnen vanaf april bij water. Paring is een spektakel: tientallen mannetjes kwaken samen, vrouwtjes leggen 5000–10000 eitjes in een groot pakket. Kikkervisjes ontwikkelen zich in 2–3 maanden tot kleine kikkertjes. 's Winters overwinteren volwassenen in de bodem van het water of in vochtige plekken op land.
In de ecotuin
Een vijver met flauwe oever (van diep naar ondiep), zonnige rand en dichte oeverbegroeiing trekt bastaardkikkers binnen 2–3 jaar aan. Geen vissen — die eten kikkervisjes. Plant moeraszegge, gele lis en mattenbies langs de oever. Een platte steen in de zon waar kikkers zich kunnen opwarmen werkt goed.
Tips
- Vijver van 4+ m² met flauwe oever (1:5 helling)
- Geen vissen — kikkervisjes worden weggegeten
- Plant dichte oeverbegroeiing (gele lis, moeraszegge)
- Plat zonnesteen voor opwarming
